Grodzisko w Chodliku

Przed sąsiednimi plemionami, a także groźnymi najeźdźcami przybywających z odległych rejonów Europy, a nawet Azji bronili się budując umocnienia. W Chodliku powstały trzy linie kolistych umocnień - wałów. Były one wykonane z ziemi i drewnianych bali.

Aleksander Gardawski badający grodzisko w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych sądził, że wały powstawały stopniowo, ponieważ gród stale się powiększał. Najpierw powstał wał wewnętrzny o wymiarach 170 na 200 metrów, potem środkowy o ścianach drewniano - ziemnych, a następnie zewnętrzny, imponujący jak na ówczesne warunki obiekt, mający u podstaw grubość od 10 do 30 metrów, z obu stron otoczony fosami. Obecnie dopuszcza się, że wały mogły powstać w jednym czasie. Potrójna ich linia wzmagała efekt obronności. Gród miał prawie 9 ha powierzchni. Głównym elementem wyposażenia grodu były naziemne domy mieszkalne oddalone od siebie od 4 do 5 metrów. Na majdanie znajdowała się studnia. Badania archeologiczne potwierdziły istnienie budowli gospodarczych. W grodzisku zamieszkiwało ok. 10 tys. osób, co w ówczesnych czasach było niewiarygodnie dużym skupiskiem osiadłej ludności. Cały kompleks osadniczy zajmował ok. 100 ha, wychodząc poza część obronną. W jego skład wchodziły współpracujące z grodem rozległe osady. Zanik grodziska w IX wieku uczeni interpretują terytorialną ekspansją Polan.

Mimo wszystko grodzisko jest dzisiaj dobrze widoczne w terenie. Miejscami wały sięgają wysokości 2-2,5 m. Grodzisko porastają łany wrzosów rosnące wśród młodnika sosnowego. Niestety w latach sześćdziesiątych północna część grodziska została przecięta rowem melioracyjnym i drogą. Pozostające po północnej stronie rowu i drogi wały są systematycznie niszczone przez orkę.

Kolejka wąskotorowa